Leven om te werken

klok

Wat de verdeling werk, huishouden en vrije tijd betreft was ik in het verleden een schoolvoorbeeld van hoe het niet moet.

Toen ik afstudeerde en aan het werk ging had ik energie voor tien. Ik was in de fleur van mijn leven. School had ik ervaren als een verstikkende periode gevuld met autoritaire mensen die de rebel in me wilden temmen. Als schoolverlater had ik de indruk dat de weg open lag naar vrijheid en avontuur. Ondanks dat de schooldirecteur me altijd had ingepeperd dat ik in de goot ging terechtkomen had ik na 1 dag werk.

Een jaar later had ik drie jobs, werkte zeven op zeven en genoot ik van ieder moment. Ik kon kopen wat ik wou, had voldoende spaargeld, ging meermaals per jaar op reis. Alles kon, alles mocht, het leven was een groot feest.
Totaal onverwachts kwam mijn lichaam in een shocktoestand terecht. Trillend op mijn benen leek het alsof de wereld ging vergaan. Ik was compleet gedesoriënteerd en had geen controle meer over mijn lichaam. Het enige wat ik kon doen was gaan neerliggen op de grond en bang afwachten tot het overging. Een paar uur later kreeg ik de diagnose 'zenuwinzinking'.

Daar stond ik dan, het zonnetje in huis, altijd opgewekt en vrolijk. Een bom aan energie, altijd bezig, altijd zingen en dansen. Plots moest dit zonnetje kalmeringspillen en antidepressiva nemen. Een paar dagen later vonden mijn ouders me huilend in een hoekje van het huis. Ik was angstig, had het gevoel dat het huis op me afkwam en dat ik ieder moment ging sterven. De pillen hadden een nare bijwerking, claustrofobie en angstaanvallen. Twee eigenschappen die wakker gemaakt werden en nooit meer verdwenen.

Drie maand later stond ik terug op mijn benen. In eerste instantie nam ik de draad op waar ik hem had achter gelaten. Al snel kreeg ik gezondheidsproblemen. Een tekort aan ijzer, de zona, klierkoorts, om er maar enkele te noemen. Ik bouwde af naar één job en werkte aan mijn gezondheid. Ik ging iedere avond naar de gym en volgde een strikt programma zowel wat beweging als voeding betrof.

Een jaar later voelde ik me opnieuw beter, was heel wat kilo's vermagerd, had opnieuw heel veel energie en stond vrolijk in het leven. Ik besloot er opnieuw een weekendjob bij te nemen. Lang heeft het echter niet mogen duren, een jaar later klopte de volgende inzinking aan de deur. Opnieuw verloor ik schuddend de controle over mijn lichaam, mijn hersenen en lichaam van elkaar afgesneden. Ik mocht opnieuw vanaf nul beginnen. Ik kreeg er een aantal kwalen bij, migraine, gewrichtspijnen en sinusitis.

Tijdens mijn zwangerschaps- en bevallingsverlof had ik een moment van verlossing. Ik had zware bloedarmoede en moest vaak rusten. Mijn focus werd verlegd van het hoofd naar de buik en ik voelde me daar goed bij. Ik genoot extreem van mijn loopbaanonderbreking. Mijn moedergevoel ontwaakte in sneltempo en mijn meisje werd mijn Godin, mijn reden om te leven.

Toen ik terug aan het werk ging was ik enorm gemotiveerd. Een kind hebben zorgt er voor dat je weet waarvoor je werkt. Je bouwt aan een toekomst met je kind, je wil een veilige thuis opbouwen zodat jouw kind kan uitgroeien tot het fantastische wezen dat het is. Werk en een gezin combineren vraagt echter zijn tol. De ene na de andere inzinking bood zich aan, mijn weerstand was volledig verdwenen. Ik kreeg klierkoorts, een longontsteking en uiteindelijk kreeg ik de diagnose 'burn-out'.

Burn-out is een een bijzondere ziekte. Ieder aspect van je leven moet herzien worden. Vaak is de oorzaak zo zoek dat je maar alles gaat veranderen in de hoop dat je gaat genezen. Tijdens die periode boden allerlei andere ziektes zich aan, galreflux, slecht werkende lever, twee hernia's,… Soms vraag je je af hoeveel een lichaam kan dragen. Heel veel zo blijkt. Mijn lichaam was op en ik moest leren leven met chronische pijnen.

In het leven zijn er twee grote tijdsvreters, werken en slapen. In mijn huidige toestand spreekt het voor zich dat ik niet minder mag slapen, werken is echter een ander verhaal.

7 opmerkingen:

  1. Dit hoor je echt zo vaak de laatste tijd. Steeds meer mensen raken overwerkt. Ergens delen we ons leven toch niet goed in...

    Huisvlijt

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dat is inderdaad zo Nicole, maar verandering blijkt niet zo eenvoudig. We draaien op de een of andere manier allemaal mee in de molen.

      Verwijderen
  2. Amai, wat heb je al veel meegemaakt! Zelf heb ik soms ook de neiging om te doordraven, maar dit duurt meestal maar enkele dagen. Dan voel ik mij moe (wegens te weinig slaap) en weet ik dat ik niet goed bezig ben. Tijd om dus te minderen. Daarom probeer ik mijn leven ook te vereenvoudigen en hobby's te beperken.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Op dit ogenblik denk ik dat vereenvoudiging de enige manier is. De dagen dat het me lukt geniet ik enorm en heb ik veel minder pijn. Ergens heb ik gelezen dat je een inzinking tot 8 keer in je leven kan terugkrijgen, ik hoop dat het nu welletjes is geweest. We zien wel wat de toekomst brengt.
      Ik ben blij voor jou dat jij het op voorhand inziet, ik had in die tijd geen flauw benul dat ik mijn lichaam aan het vernielen was.

      Verwijderen
  3. Dat is wel heftig, allemaal!
    Wat ik me tijdens het lezen van dit bericht wel afvroeg, is of je vóór die inzinken/burn-out je niet moe voelde?
    Ik heb ook altijd moeite gehad met het vinden van balans, hoor. En nog steeds. Ik denk dat hier voor mij een link ligt met mijn jeugd en opgroeien. Daar was ook nooit rust. En nu ik jouw 'rebelse schoolachtergrond' lees, vraag ik me af of daar voor jou misschien ook niet een link ligt met het moeite hebben in het vinden van balans.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Voor mijn inzinking sliep ik veel, maar daarnaast had ik heel veel energie. Ik heb altijd veel geslapen, ook als kind. Ergens ervaar ik dat ik iemand ben vol uitersten, dat eerder het streven naar balans me moe maakt. Met die gedachten ga ik dan weer flink tegen de stroming in. Toch ervaar ik het zo. Het constant zoeken naar die balans zorgt er voor dat een mens heel wat emoties onderdrukt. Iemand zei me ooit, denk niet in verhoudingen zoals de weegschaal, maar denk aan de slinger van een klok.

      Verwijderen
    2. Ik ervaar mezelf ook als iemand van uitersten en contrasten. Ik begrijp de beeldspraak van die klokslinger, maar voor mij geldt niet dat het zoeken naar balans emotie-onderdrukkend is. Juist door vergevingsgezinder te zijn tegenover mezelf (en mijn emoties te accepteren), kan ik makkelijker een balans vinden.

      Verwijderen