zaterdag 28 maart 2015

Een vreemde schopt mij een geweten

Een paar jaar geleden kocht ik een nieuwe wagen. Al vrij snel moest ik ontdekken dat ik de afstand van mijn wagen vlot kon inschatten, de lengte van mijn deuren bleek echter een groot probleem. De deuren waren langer dan bij mijn vorige wagens, bovendien waren ze zo zwaar dat ze bij het minste helemaal openvielen.

De muur op onze parking was diegene die als eerste met wat rode verf door het leven mocht gaan. Mijn angst voor schade werd pas werkelijk geboren toen mijn deur voor het eerst tegen een andere wagen sloeg. De wagen was voorzien van een laagje rubber en liep gelukkig geen schade op, ik kwam er met de schrik vanaf.

Sinds die tijd probeer ik telkens weer een parkeerplaats te vinden waar ik voldoende ruimte heb voor mijn deuren. Meestal laat ik een parkeerplaats vrij tussen mezelf en de wagen naast me. Zo voorkom ik schade bij mezelf en anderen. Ik vond het zelf een mooie gewoonte en dacht er verder niet echt over na.

Toen ik op een ochtend uit mijn wagen stapte sprak een man me aan. Jouw manier van parkeren is wel schadelijk he. Je kunt best wat dichter tegen mijn wagen gaan staan., zei hij met een geïrriteerde stem. Dat weet ik., liet ik hem weten, Ik heb lange deuren en wil voorkomen dat ik de wagen naast me een deuk bezorg. Weet je, iedereen heeft zo zijn reden om te doen wat hij doet..
Hij keek me even aarzelend aan. Toch blijft het schadelijk. Er is zo al weinig parking., zei hij me terwijl hij zijn blik over de parkeerplaatsen liet speuren. Wanneer ik jouw deur beschadig, dan zal het schadelijk zijn., liet ik hem protesterend weten.
Ik dacht: Stik nu, er is ruim genoeg plaats tussen voor een andere wagen, dus het is niet alsof ik de plaats van twee wagens inneem.

Diezelfde week betrap ik mij er op dat ik mijn wagen dichter tegen een andere wagen aansluit. Terwijl ik mezelf uit mijn wagen wring zie ik de man toekomen. Ik zie een glimlach op zijn gezicht verschijnen. Op dat ogenblik valt het me toe, die kerel heeft me een geweten geschopt. Onbewust doe ik nu wat hij me onhandig heeft gevraagd. Zo eenvoudig gaat dat dus., denk ik bij mezelf, Zo eenvoudig geef ik mijn eigen mening een plaats in de prullenbak en vervang ik mijn oordeel door het oordeel van een ander. Ik troost mezelf met de gedachte dat ik vandaag iemand blij gemaakt heb… Ik hoop alleen dat hij niet de eerste zal zijn die boos wordt.

Een gesprek met ons geweten

Heb je ooit al eens stil gestaan bij wat ons geweten eigenlijk is? We kennen allemaal het stereotype beeld van het engeltje op de ene schouder en het duiveltje op de andere. Het gaat echter verder dan enkel het innerlijke gesprek die tot stand komt wanneer we keuzes moeten maken. Het zijn ook alle keuzes die we maken zonder er over na te denken.
Ons geweten is gegroeid doorheen de jaren en vaak is het onmogelijk te bepalen waarom we doen wat we doen. We kunnen kijken naar de mensen om ons heen en bepalen waar we spiegelen. De meeste denkwijzes en handelingen zie je terug bij jouw ouders, broers en zussen. Meestal is het tasten in het duister.

Nadenken over het geweten is een heerlijke filosofisch spelletje. Iedere dag kies je een moment uit om de wereld om je heen te aanschouwen. Wat zie je? Wat is jouw oordeel?

2 opmerkingen:

  1. Interessante observatie! Je zet me aan het denken. Laat ik me snel beïnvloeden door de mening van anderen? Hm....

    Huisvlijt

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Benieuwd wat je gaat ontdekken. Ik vind het alvast een leuk denkspelletje.

      Groetjes

      Verwijderen