Shoppen is een kwestie van kiezen

Wanneer ik op tv hoor dat wij Belgen koopverslaafd zijn trek ik een twijfelachtige frons. Op dat ogenblik voel ik me niet bepaald aangesproken. Kopen is een voor mij een vervelend taakje waarbij ik de keuze heb tussen puur instinctief nemen wat ik nodig hebt of twijfelend de ogen laten glijden van het ene etiket naar het andere.

Ik herinner me tijden waar ik als kind mijn briefje en portemonnee in de winkel afgaf aan de toog. Ik woonde in een klein dorp, we hadden een bakker, een slager en een witloofboer. Maandelijks gingen we naar de supermarkt om die dingen te kopen die niet verkrijgbaar waren in het dorp. De handelaars kenden hun klanten, ze wisten perfect wat we nodig hadden. Die tijden zijn jammer genoeg voorbij.

Een overvloed aan keuze of net niet?

Nu zijn de kleine winkels van weleer zo goed als verdwenen en alle grote supermarkten zijn op wandelafstand aanwezig. Allen willen ze de klanten opeisen dus de tas zit vol met klantenkaarten en iedere week worden we aangemoedigd om kortingsbonnen uit te knippen. Het aanbod veranderd constant en alles wordt in bulk verpakt.

Er is enorm veel keuze, maar wanneer ik de etiketten bekijk is het verschil miniem. Zoek ik naar een zeep met een pH-waarde lager dan 7 dan vind ik die niet. Ik krijg de keuze tussen pH-neutraal of geen informatie. Zoek ik naar zeep zonder bewaarmiddelen dan is er één product aanwezig in een fles van vijf liter… Wil ik mijn dochter verrassen met haar lievelingssnoepje dan moet ik een zak van 1kg kopen. Wil ik een stuk chocolade kopen dan word ik verplicht vier pakken te kopen.

Ik doe er niet aan mee. Ik wil geen klantenkaarten, ik knip geen kortingsbonnen en iets wat in bulk verpakt is weiger ik. Dat beperkt mijn keuze enorm maar ik weiger mee te draaien in die dolle wereld van meer en meer voor minder en minder.

Groene marketing

EU Biolabel

De bevolkingsgroep die net als ik wil weten waar een product vandaan komt groeit stelselmatig. Het productieproces moet transparanter en wij hebben het recht te weten wat er verwerkt zit in de producten die wij kopen.
Handelaars spelen daar op in, want ze zien nieuwe klanten en een vergroting van hun omzet. De eerlijke producten worden echter verdrongen door groenwassers.
De auto- en olie-industrie doen hun best om ons te laten geloven dat een auto groen kan zijn. McDonalds wil met slaatjes het image voor onbederfbare hamburgers goedpraten. Coca-cola denkt dat stevia de groene consument zal overtuigen.

De overheid wil ons wel beschermen, maar de macht van de industriële sector binnen onze maatschappij is groot. Er is een wildgroei aan labels. In ons land zijn 69 labels goedgekeurd, slechts 10% van de producten halen het ecolabel, dus al de andere labels vangen de andere tekorten op. Bovendien ontwerpen de meeste bedrijven hun eigen label. Ze willen de consument best informeren, maar zonder controle van buitenaf.


EU Ecolabel

Bij mijn laatste bezoek aan het warenhuis heb ik er naar gezocht, de producten met een ecolabel. Het enige dat ik gevonden heb is Ecover, zeep van een Belgisch bedrijf dat tegen alle trends in blijft standhouden. Er zijn bioproducten aanwezig, maar daar staat dan minder informatie op dan bij de andere merken. Op de website van de producent is de informatie meestal wel aanwezig.

Het enige label dat er uiteindelijk werkelijk toe doet is mijn eigen label. Dat zorgt er misschien voor dat ik denk zoals de meeste producenten. Ik kan echter leven met minder, veel minder.

Meer lezen

Geen opmerkingen:

Een reactie posten