woensdag 1 april 2015

Help, de aprilvisjes zijn er!

Vorige week was het hier al een fel besproken onderwerp. Dochterlief liet weten dat ze op 1 april niet naar school wou en de ganse dag niet naar buiten wou. Dat het vandaag ‘Buitenspeeldag’ is liet ze even voor wat het was.

Reeds als kleuter had ze er een hekel aan wanneer volwassenen haar probeerden zaken wijs te maken die niet klopten. Heel wat van mijn vrienden konden het niet laten om grapjes met haar uit te halen. Zo een klein schattig meisje voor de gek houden vonden ze een vorm van lief plagen. De taferelen die zich thuis afspeelden wanneer ik aankondigde bij grapjassen op bezoek te gaan bespaar ik jullie.

Toen ik deze ochtend mijn meisje ging wakker maken had ze een verrassende verandering voor me in petto.


Meisje, het is tijd om op te staan., liet ik haar weten toen ik de gordijnen opendeed. Op het ogenblik dat ik haar wek begin ik reeds aan het opmaken van haar bed. Meestal stuit dat op heel wat verzet, maar het blijkt de eenvoudigste manier om mijn slaapkopje wakker te maken. Mama, je gsm gaat!, laat ze me weten terwijl ik haar bedsprei opvouw. Hoe kan dat nu? Dat hoor je toch niet tot boven?, denk ik luidop. 1 april!!!, roept ze lachend.

Ik kan het niet geloven. Zolang loopt ze te zagen over 1 april en nu is zij de eerste die mij een visje op de rug kleeft.

Een uurtje later staan we klaar om te vertrekken. Wanneer we onze jas aandoen laat mijn vader me weten dat de buurkinderen op de deur aan het kloppen zijn. Waarom doe je dan niet openen?, vraag ik enigszins verbaasd. Omdat ik vandaag niks doe., zegt hij uitdagend. Mijn moeder loopt naar de deur toe en komt met een neutraal gezicht terug. 1 april!!, roept mijn vader met een brede glimlach op zijn gezicht. Het tweede visje hangt op mijn rug… en die van mijn moeder.

Buurjongen komt binnen en die vertelt me doodleuk dat hij deze namiddag zijn bal meeneemt naar de ‘Buitenspeeldag’. Dat lijkt me geen goed idee lieverd. Je kan je spullen beter thuis laten voor je ze ergens vergeet., ik kijk hem met een bezorgde blik aan. 1 april!!!, roept hij met een veel zeggende grimas op zijn gezicht. Het derde visje kleeft op mijn rug… straks ga ik nog gebukt onder het gewicht.

Ondertussen moet de dag eigenlijk nog goed beginnen en ik besef. Ik neem het leven veel te serieus, het ideale slachtoffer voor aprilvisjes.

2 opmerkingen: