vrijdag 24 april 2015

Zwerfvuil, handelen of oordelen

Zwerfvuil

Een aantal jaren geleden liep ik rond in het bos op zoek naar een stukje hout. Ik wilde een kunstwerkje maken met berkenhout. We hadden een stevige winter achter de rug, dus ik ging er van uit dat er hier of daar wel een boom gaan rusten was op de grond. Bij mijn zoektocht kwam ik veel zwerfvuil tegen.

Het verwonderde me wat mensen allemaal proberen weg te moffelen onder een struik of wat aarde. Toen ik mijn stukje hout vond kreeg ik het gevoel dat ik iets moest terugdoen voor het bos. Een teken van dankbaarheid. Afval ruimen leek mij het meest logische.

Toen ik thuis kwam en spontaan een aantal vuilzakken verzamelde kreeg ik de wind van voren. Vuilzakken waren niet gratis, het containerpark al evenmin. Waarom zou ik geld spenderen aan de rommel van anderen? Ik kon ze geen ongelijk geven en met de staart tussen de benen sloeg ik een andere weg in.

Een aantal jaren later organiseerde onze gemeente een grote zwerfvuilactie. Ik zag mijn kans schoon om kosteloos toch mijn wens uit te voeren en schreef me in. Met enkele honderden mensen maakten we de straten in onze gemeente afvalvrij. Het schonk voldoening en het groepsgevoel was zalig om te ervaren. Al die mensen, die net als ik, genoeg hadden van al die troep op straat.

Een paar weken later kreeg ik een mail met daarin de vraag of ik in de toekomst nog zwerfvuil wou opruimen. Ik kon alle benodigdheden gratis afhalen. Dat was een vraag waar ik geen twee keer moest over nadenken.

Toen ik drie maand na de grote opruiming een vuilzak vol afval ophaalde in slechts drie straten zakte de moed me echter in de schoenen. Waar was ik aan begonnen?

Je hoort het vrijwilligers vaak zeggen, hoe meer ze opruimen, hoe meer vuil ze vinden. Wanneer ik zelf aan het zeulen ben met mijn vuilzak vol zwerfvuil begint de muppetshow in mijn hoofd. Jij dom wicht, verspil je hier nou jouw tijd aan. Jij ruimt het op, zij maken het weer vuil. Het is belachelijk." Hoe zwaarder de zak wordt hoe vaker ik denk "Ik geef het op!. Een blik op de prachtige horizon van onze gemeente brengt me dan tot rust.

Hoe vaak zeulen we de rommel van andere met ons mee. Een rugzak gevuld met alle veroordelingen en ergernissen. Net zoals de zak vol zwerfvuil op het einde van de wandeling zwaar begint te wegen, zo zwaar weegt die rugzak van me. Op mijn pad zie ik hier en daar wat huisvuil dat overwoekert is met planten of bedolven zit onder de aarde. Het afval dat de natuur verbergt is het moeilijkst te verwijderen. De aarde klaagt niet, die groeit gewoon verder. Zonder werkelijk die intentie te hebben groeit ze over het afval heen. Wij niet, wij zeulen het mee tot we er zelf onder bedolven worden.

Wanneer ik geen afval ruim voelt het aan alsof ik onverschillig ben. Wanneer ik wel afval ruim maar me erger aan al het afval zeul ik de ergernissen mee in mijn rugzak. De grijze zone tussen onverschillig zijn en jezelf laten bedelven is met de rede moeilijk te omschrijven. Gelukkig is de stem van mijn hart luider.

4 opmerkingen:

  1. Ik kan me altijd erg verbazen over zwerfvuil. Ik snap niet dat mensen zich niet schamen als ze zo maar dingen op straat gooien. Het is zo asociaal!

    Huisvlijt

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik snap het ook niet Nicole. Op sommige plaatsen merk ik duidelijk dat mensen geen geld willen spenderen aan het containerpark, maar al die blikjes, papiertjes, flessen... Dat is consumeren onderweg en dan hopla, de grond op, zonder nadenken, zonder gewetensproblemen.
      Online merk ik dat er gelukkig meer en meer mensen afval ruimen omdat ze het beu zijn. Dat is voor mezelf best motiverend.

      Verwijderen
  2. Super dat je zwerfvuil opruimt! Ik ken iemand die daar een hele organisatie over op poten heeft gezet, een geweldig mens! (http://eco-eef.blogspot.be)
    Zelf probeer ik mijn steentje bij te dragen in kleine dingen. Ik was onlangs aan het wandelen met mijn zoontje en heb het zwerfvuil onderweg opgerapen en thuis bij ons afval gesorteerd. Ik kan niets doen en lijdend toezien. Ik kan me ergeren aan anderen en hun dwaas gedrag. Of ik kan gewoon zelf actie ondernemen, het goede voorbeeld stellen en me optrekken aan gelijkgestemde zielen.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik ben al even gaan lezen op die blog, super gewoon. Ik woon in Oost-Vlaanderen, anders had ik me aangesloten. Een uitspraak op haar laatste blog blijft hangen, ze hebben het afval geruimd wanneer de natuur opnieuw begint te ontluiken, deze periode is inderdaad ideaal, weinig dingen die overwoekert zijn.
      Die gelijkgestemde zielen vinden is belangrijk, het heeft goede moed. Mooi om te lezen dat jij het gewoon bij jouw eigen afval sorteert, dat verdient meer dan een dikke duim.

      Verwijderen