donderdag 7 mei 2015

Wie ben ik?

Foto

Voor jou lezer ben ik Sopdet, één van de vele namen die ik online reeds heb gedragen.

Ik ben in 1978 geboren en woon nog steeds in de streek waar ik geboren ben, tussen de Dender en de Schelde. Ik ben de trotse, alleenstaande mama van een dochtertje geboren in 2006. Samen met mijn dochter woon ik in bij mijn ouders. Mijn ouders behoren tot die uitzonderlijke groep van mensen die reeds lang en gelukkige getrouwd zijn. Samen vormen we een gezin van vier en we zijn niet van plan dat in de nabije toekomst te veranderen.

Op professioneel vlak werk ik op een ICT-afdeling alwaar ik een poging doe om computers zo lang mogelijk van de schroothoop te houden. Ik ben verantwoordelijk voor het vrijgeven van software-updates van Microsoft en help klanten wanneer ze problemen hebben met de configuratie van hun computer. Belangrijke competenties zijn klantvriendelijkheid, analytisch en strategisch denken.

De afgelopen jaren zat ik wegens gezondheidsproblemen gevangen in een klein coconnetje. Op dit ogenblik heeft het rupsje zin om als een prachtige vlinder de cocon te verlaten. In het verleden ging ik mee in de flow. Ik liet mij inspireren door spirituele mentoren en verdiepte me in religies en Oosterse filosofieën. De wijsheid die ik opdeed draag ik mee in mijn rugzakje maar het pad dat ik bewandelde heb ik verlaten. Ik heb nood aan een grondige transformatie en wil daar heel bewust aan werken.

Ik verlang naar een autonoom leven weg van de drukte, terug naar de bron, mijn bron. Dat verlangen mag echter geen vlucht worden, ik wil dat alles zoveel mogelijk benaderen zonder te moeten vluchten naar de andere kant van de wereld. Gewoon verder bouwend op mijn huidige fundamenten, beseffend dat we reeds alles in huis hebben, ik moet er gewoon anders mee om gaan.

Ik bezocht in mijn zoektocht vrij frequent websites van mensen die streven naar een ecologisch verantwoord leven. Als bij toeval bracht één van die sites me bij Joshua Fields Millburn en Ryan Nicodemus, befaamde minimalisten die de wereld willen inspireren tot een leven weg van het overconsumeren, weg van de ruis, terug naar de essentie. Dat wil ik ook, dus ik bleef hangen.

Wil je bewust bepalen waar je heen gaat? Dan moet je bepalen waar je staat, bepalen wie je bent. Mezelf omschrijven vind ik vreselijk moeilijk. Ik denk dan graag aan het liedje “Bitch” van Meredith Brooks. Ik vind het maar afknottend om mezelf te beperken tot een paar woorden wanneer ik verdomd goed besef dat ik het allemaal ben. Afhankelijk van de situatie vertoont een mens andere eigenschappen, leeft de mens volgens andere normen.

Normen zijn zelfopgelegde verplichtingen die ontstaan uit het nastreven van waarden. Die waarden bepalen voor een groot deel wie ik nu ben en waar ik heen wil. Dit zijn de waarden die ik op dit ogenblik bewust wil nastreven:

Gezondheid: na een periode van ziekte weet ik hoe belangrijk dit wel is. Dit is een waarde die bij mezelf overlappingen heeft met heel wat andere waarden. Een gezond en sterk lichaam is de sleutel tot zoveel meer. Een groene levensstijl met ecologisch, verantwoorde activiteiten brengt gezond eten, veel bewegen, avontuur, verdieping en zelfdiscipline met zich mee.

Betaalbaarheid: mijn levensstijl moet betaalbaar blijven. Binnen onze maatschappij vind ik dat toch een belangrijk punt. Geen schulden, geen verspilling, niet overconsumeren. Maar betaalbaarheid brengt ook andere waarden met zich mee. Ik verwacht eerlijke, duurzame producten voor een eerlijke prijs.

Innerlijke beleving: ik heb de tijd nodig om mezelf te horen en voelen. Anders heb ik de indruk als een zombie door het leven te wandelen, een robotje die doet wat geprogrammeerd wordt. Regelmatig pauzeren, dromen, nadenken en schrijven.

Hartstocht: wanneer ik vanuit mij hart kan leven, handelen vanuit een verbondenheid, mijn lichaam en ziel kan geven, onvoorwaardelijk en vrij, dan pas heb ik het gevoel echt te leven. Mezelf zijn en mezelf durven tonen en bovenal geloven in mezelf.

Vriendelijkheid: ik voel me schuldig wanneer ik een insect dood doe, dus hier is geen twijfel mogelijk, vriendelijkheid naar alles wat leeft en zelfs naar datgene waarvan we denken dat het slechts materie is. Luisteren is een belangrijke sleutel, echt leren luisteren zonder oordeel.

Dus beste lezer, ik ben Sopdet, een minimalist in wording.

Foto

14 opmerkingen:

  1. Aangename kennismaking.

    Dankjewel voor de foto's, voor mij een aangename ervaring om het gezicht achter deze schrijfsels te zien.
    De schrijfsels in deze blogpost zijn van een grote informatiedichtheid. Hele werelden van ideeën schuilen achter bijna iedere zin. Het is dan ook moeilijk om er in zijn algemeenheid op te reageren en daarom kies ik er enkele ideeën uit die bij mij een snaar raakten.

    1) de gezinsvorm waarin je leeft
    Als ik me daarin verplaats dan zijn de eerste gedachten die in mij opkomen: enerzijds heerlijk warm en vertrouwd, anderzijds vraag ik me af of het soms niet verstikkend is.
    2) moeilijk om jezelf te omschrijven
    Vind ik ook - mijn 'about me page' op mijn blog deugt dan ook voor geen meter ;-). Wat jij hier onder woorden brengt, over het jezelf niet in een hokje kunnen plaatsen, ervaar ik precies zo. Maar tot nog toe was ik er niet in geslaagd om dit überhaupt voor mezelf in woorden te kunnen vatten. Met de manier waarop jij dat hier tot uitdrukking brengt, denk ik: Dát is het natuurlijk!
    3) het verlangen naar een autonoom leven
    heeft mij ook al vaak doen overwegen om de koffers te pakken en te vertrekken naar de andere kant van de wereld. Maar, zoals ook jij hier schrijft, realiseer ik me dat dit geen oplossing is. Ik denk niet dat ik dat aan de andere kant van de wereld ga vinden, maar dat ik het in mezelf moet zoeken.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dag Sunny,

      ja, lang over getwijfeld of ik al dan niet een foto zou plaatsen. Het is toch altijd een grote stap, maar stilletjes aan voel ik me thuis in blogland en ik las in heel wat tags dat mensen dit blijkbaar toch belangrijk vinden.
      Die dichtheid herken ik, het is één van mijn struikelblokken en anderzijds maakt het mij tot wie ik ben.

      Ik merk in gesprekken vaak dat mensen denken dat bij je ouders wonen verstikkend is. Ergens denk ik dat dit eerder karaktergebonden dan relatiegebonden is. Ook een partner kan enorm verstikkend zijn. Zoals in ieder gezin, vermoed ik, zijn er momenten dat we andersdenkend zijn en we met vallen en opstaan tot een aangenaam, aanvaardbare situatie moeten komen. Verder verloopt alles eigenlijk heel gemoedelijk. Ik denk dat mijn ouders en mijn dochter zowaar wat de enige mensen op aarde zijn die ik alles zou vergeven. Ik prijs me gelukkig dat er nog nooit iets gebeurt is dat deze uitspraak op de proef stelde.

      Blij dat ik niet de enige ben wat die 'about me' pagina betreft. Ik merk wel vaker op dat wij filosofisch bekeken wat dezelfde horizon verkennen, dus ergens is wat je schrijft voor mij bevestigend.

      Wel, ik hoop dat je over die weg naar autonoom leven binnen jezelf regelmatig wat post, want het is een zoektocht die me eindeloos boeit.

      Groetjes
      Sopdet

      Verwijderen
    2. Dankjewel voor je reactie.

      Voor wat het samenleven met je ouders betreft, begrijp ik wel wat je zegt. Hangt, denk ik, niet alleen van het karakter af, maar ook van de band die je met elkaar hebt. En gezien jouw reactie, vermoed ik dat jullie een hele goede band met elkaar hebben.

      Ik zie ook wel raakvlakken in de horizonten die wij filosofisch aan het verkennen zijn, maar ik denk dat we dat doen vanuit verschillende motieven en interesses.

      Wat die interesses betreft, zou ik jou graag 'off the record' een vraagje willen stellen, maar ik vind hier geen e-mailadres. Zou jij mij een mailtje willen sturen? Op mijn blog vind je rechts bovenaan - onder mijn avatar - een link naar mij e-mailadres via het woordje 'contact'.

      Alvast bedankt en nog heen hele fijne avond gewenst!

      Verwijderen
  2. Héhé, nlij je eindelijk ook eens te zien ! Ik vind het prachtig dat je eindelijk op weg bent naar jezelf ! Makkelijk is die weg niet, maar maak je vooral niet druk over mislukkingen, wees tevreden met al het bereikte, en niet ontevreden over het niet bereikte. Geluk ligt vooral in het aanvaarden van jezelf en je situatie in de wereld en in jezelf. Veel succes, and be happy !

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hey Antoon,

      ik ga jouw raad zoveel als mogelijk opvolgen. Het mooie aan ouder worden is dat je plots inzicht krijgt in de verschillende fases in het leven en dat je dan ook gemakkelijker ziet wat je uiteindelijk reeds hebt bereikt.

      Geniet van de zonnige dagen.
      Groetjes
      Sopdet

      Verwijderen
  3. Leuk om een gezicht bij je te plakken! Zelf durf ik geen foto van mezelf te plaatsen.
    Prachtig hoe jij jezelf hebt omschreven en dat je zo goed weet wat je wilt bereiken en waar je voor staat. Bewonderenswaardig!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hey Myriam,

      die foto was ook voor mezelf een grote stap, maar hij is genomen.

      Ik lijk wel te weten wat ik wil, maar heb nog niet overal de juiste tools in handen.


      Groetjes

      Verwijderen
  4. Fijn om je te leren kennen. Bedankt voor je lieve reacties op mijn blog en nu vind ik je zomaar via het blog van MissMilla.
    Ik wens je een rijk gevulde leerweg en ik zal je volgen.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dag Anita,

      Fijn dat je me gevonden hebt en met me meeleest.
      MissMilla is een aangenaam plekje om te vertoeven he.
      Bedankt voor de mooie wens.

      Groetjes

      Verwijderen
  5. Wat een leuk blog, complimenten daarvoor! Helder en met een kwinkslag met 1001 tips om over na te denken.
    Ik ga je verhalen lezen maar dit gaat even tijd kosten.
    Volgend jaar stop ik met werken en dan dient de tijd zich ruim aan...:)

    groet Koosje van: koosjebouwtaf.blogspot.com

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Bedankt Koosje en fijn jou te kunnen verwelkomen als lezer.
      2016 wordt dus een jaar van vernieuwing voor je. Benieuwd wat er dan allemaal op jouw pad komt.

      Groetjes
      Sopdet

      Verwijderen
  6. Deze foto's had ik al gezien. Je kijkt ernstig. Draag je ergens een stil verdriet? Je doet mij wat denken aan een Oosterse prinses.
    Ik draag mijn haar nooit meer los. Behalve als ik ga slapen: dan mag het zich uitstrekken op mijn kussen. Of als ik in de weer ben met droogshampoo.
    Ik vind gezichtsloze blogs niet zo leuk. We praten tenslotte met elkaar : op het internet zijn er veel mogelijkheden om in een andere identiteit te kruipen. Ik word dan wat wantrouwig. Waarom verbergt iemand zichzelf? Als je blogt of op sociale media aanwezig bent moet je ermee leren leven dat je een stuk van jezelf prijsgeeft. Anders moet je het niet doen. Als ik een blog ontdek ga ik direct op zoek naar een foto.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik ben even stil van jouw reactie. Ik krijg wel vaker te horen dat ik ernstig kijk, dat is denk ik eigen aan mezelf. Een prinses ben ik niet en littekens hebben we allemaal wel. Het blijft speciaal welk beeld mensen van je krijgen bij de aanblik van een foto.

      Zelf ben ik meer geboeid in de gedachtenwereld van mensen dan in de foto van mensen. Een unieke avatar vind ik voldoende erkenning. Lange tijd ben ik via google enorm opzoekbaar geweest. Sommige mensen gaan dan alles van je opzoeken en tijdens een gesprek merk je gewoon dat je gegoogled bent. Ik vind dat niet aangenaam. Alles wat je zegt en schrijft is een momentopname en we groeien en bloeien constant. Nu komen er voorlopig enkel mensen op mijn blog die geïnteresseerd zijn in datgene wat ik schrijf en daar geniet ik meer van.

      Verwijderen
  7. Nog niet zolang geleden was ik onvindbaar op internet. Als ik nu mezelf Google komt er wel wat maar niet veel.
    Tot op de dag van vandaag is mij nog niets negatiefs overkomen door het gebruik van sociale media. Dat kan natuurlijk snel omslaan.
    Het verbaast mij altijd hoe weinig er in mijn naaste omgeving over mijn blog gepraat wordt.
    Het is een zijtak van mijn leven waar ik andere mensen leer kennen.
    Er reageren weinig mensen op mijn blog. Af en toe krijg ik een reactie uit onverwachte hoek, daar kan ik dagen van opfleuren. Het mooiste compliment kreeg ik in een sms van mijn dochter in juni. Haar vriendinnen lezen mijn blog als ontspanning tijdens de blokperiode. Dat is even zweven.
    Door je identiteit niet vrij te geven heb je natuurlijk veel meer dichterlijke vrijheid. Ik wik en weeg ieder woord wat best vermoeiend is.

    BeantwoordenVerwijderen