donderdag 11 juni 2015

Kamerverhuis: Drie verhuisdozen elk

Verhuisdozen

Verhuizen is meestal niet leuk, maar alsof maakt het best wel spannend.

Samen met mijn dochter ging ik naar de papierwinkel verhuisdozen kopen, want stilletjes aan willen we de kamerverhuis laten doorgaan. Al onze spullen, behalve onze kledij, moesten in een verhuisdoos. Toen ik de prijs van de dozen zag werd ik wat gierig en overmoedig vroeg ik: Drie dozen elk, zou dat voldoende zijn?. Voor mij wel!, zei ze met een grijns.

Om acht uur 's avonds begonnen we aan de klus. Spannend en stresserend op het zelfde ogenblik. Na de eerste doos wist ik het al, ik moest nu al beginnen weggooien. Het ging nooit lukken. Mijn dozen waren ook net iets te klein om een aantal spullen in te krijgen. Waar moest ik mijn indianenfluit instoppen en de klankschalen? De grote beren krijg ik evenmin in zo'n doos gepropt. De kleine beren en de radio konden samen in een doos, de boeken en albums ook. Ik had nog een doos over voor mijn decoratie.

Kijk eens mama! Mijn kamer is helemaal leeg., zei ze enthousiast, het voelt een beetje als verhuizen he!. Alles was leeg. Haar kast, haar rekje, haar muren, net alsof ze recht uit de winkel kwamen. Alles zat netjes in de drie dozen en wat ze er niet in kreeg had ze reeds in haar toekomstige boekenkast gestoken.

Ook mijn mappen zaten reeds in haar kist. Er bleef echter nog een ganse boel over. Mama, jouw kamer is totaal niet leeg, slechts opgeruimd., zei ze heel serieus. Sip keek ik haar aan. Wat heb je een boel spullen, dat krijg je nooit allemaal in deze kleine kamer. Stilletjes zweeg ze over de spullen die ze onder haar bed had weggemoffeld.

Mijn doos met postkaarten staan reeds bij het papier. Enkele heb ik er uit gehaald. Een paar liefdesbrieven van mijn grootvader aan mijn grootmoeder. Eentje vol met handtekeningen van klasgenootjes. En een aantal met mooie spreuken op. Die gebruik ik voortaan als boekenwijzers. De cd's staan klaar om op zolder te zetten, een aantal schenk ik weg aan vrienden. Mijn knutselwerken van het afgelopen jaar staan reeds bij het huisvuil. Toch weet ik, ik moet nog halveren om in de kleine kamer te passen.

Een lege kamer, het voelt raar aan. Plots voelt de ruimte hol aan en de kamergeluiden klinken helemaal anders. Ik word er als het ware stil van. Ik besef, als ik vernieuwing wil moet het bestaande er uit. Een deel van me zou de dozen zo buiten zetten, een ander deel twijfelt. Ik loop op de grens van twee werelden.

Deze blog maakt deel uit van mijn reis op weg naar minimalisme. Ik laat me inspireren door de minimalisten Joshua Fields Millburn en Ryan Nicodemus. De bedoeling is dat je jezelf aan de hand van een fictieve verhuis omtovert tot een minimalist. Niet alle stappen zijn eenvoudig, maar andere stappen zijn volgens mij voor iedereen doenbaar. Het vraagt wat tijd, aandacht en motivatie. Daar waar zij spreken van 21 dagen, spreek ik liever van 21 stappen. In stap 3 vragen ze je om een inpakfeestje te organiseren. Wil je meer lezen, neem dan een kijkje op mijn verzamelpagina 'Minimalisme', de 21 stappen heb ik in het kort beschreven onder de titel '21 dagen op reis'.

2 opmerkingen:

  1. Pfieuw, succes! Mij lijkt het een onmogelijke opdracht, maar laat je vooral niet ontmoedigen! Ik kan me inbeelden dat er een heel nieuwe wereld op je wacht! :) Enne, slimme dochter heb je! ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Bedankt AppelFien, zolang het lichaam mee wil en de tijd ons gunstig gezind is moet het lukken.
      Ja, veel te slimme dochter, als is het vaak sluw ;)

      Verwijderen