zaterdag 19 september 2015

Digitale herinneringen

Sopdet

Naar aanleiding van een nieuwe homevideo bekeken we nog eens een aantal filmopnames uit het verleden.

Wanneer ik de filmpjes van mijn dochter zie word ik spontaan terug in de tijd geflitst. Daar zaten we dan, vanuit de zetel tegen ons meisje te spreken. Traantjes van geluk schoten in onze ogen, maar ook traantjes van verdriet zagen het daglicht.

Op het scherm verschenen mensen die uit ons leven zijn verdwenen. Ze horen spreken, zien eten, dansen en zingen bracht hen weer tot leven, recht onze woonkamer in. Mijn moeder huilde vaak. Ze zag haar vader die ze nog zoveel zou willen zeggen en vragen. Gehard en afstandelijk ging hij door het leven. Groot was het contrast toen hij in zijn laatste gevecht zich moest laten ondersteunen door kinderen en kleinkinderen. Ze zag haar moeder gezond en wel, maar nu in de laatste fase van dementie. De rollen zijn nu gedraaid, de moeder is het kind geworden en andersom. Het laat je stil staan bij de veranderingen die het leven met zich meebrengt. Het tij kan zo snel keren.

Toen we op de films mijn neefjes en hun ondeugende karaktertrekjes zagen moesten we beseffen dat je aan een kind reeds ziet welke volwassene er op komst is. De scherpe kantjes zijn er af, het wordt allemaal wat meer verborgen, maar ze zijn er nog steeds. De ene zal je nog steeds niets tegen zijn zin laten doen en de andere zal nog steeds de aandacht opeisen. Spontaan zochten we naar de trekjes die we bij mijn dochter nog steeds zien.

Ze zat in haar zwembadje en vroeg: “Draaien?”. Mijn moeder antwoordde: “Ja, één keer draaien.”. Daarop volgde een reactie die het huis vulde met schatergelach. “Eén keer draaien.”, zei ze. Ze keek naar haar handje, stak één vingertje omhoog. Ze keek even verwonderd naar dat vingertje en terwijl ze vroeg: “Eén keer?”, liet ze spontaan haar vingertje tot vijf tellen. Ze doet het nog steeds, ze kent geen maat. Wat ze leuk vindt wil ze oneindig veel herhalen.

Jammer dat dit in mijn kindertijd nog niet courant was, ik zou mezelf als kind ook wel eens willen zien. Hoe klonk mijn lach? Hoe klonk mijn stem? Jezelf op film zien is toch iets speciaal. Ik heb mijn foto's en zie een enorme gelijkenis met mijn dochter. Uit herinneringen weet ik dat er ook een enorm verschil is. Ik was/ben enorm onafhankelijk en vaak een eenzaat. Zij is enorm afhankelijk en een sociaal diertje. Beiden houden we van zekerheden en geborgenheid, van lachen en zonder remmingen genieten.

Ik zie mezelf veranderen doorheen de jaren. Op sommige momenten straal ik uit wat ik voel, op andere moment vraag ik me verbaasd af wie ik nu eigenlijk ben. Mijn uitstraling, mijn stem, mijn handelen, het zijn allemaal veranderlijke dingen. Ik ben de ene keer terughoudend, de andere keer uitbundig en het is vooral de persoonlijkheid er tussenin waar ik me het meest toe aangetrokken voel.

Mijn vader liet me weten dat sommige van die dvd's bijna tien jaar oud zijn en het toch wel tijd wordt om eens een kopie te nemen. Een nieuw project op mijn verlanglijstje. Heel wat van de filmpjes hebben ook een bewerking nodig. Ik ga ze meteen ook op mijn harde schijf zetten en me er eens toe aanzetten om een compilatie te maken. Een tiental minuten per jaar zou mooi zijn.

Wanneer ik in gedachten bepaal hoe ik dat project ga aanpakken laat ik een diepe vredevolle zucht. Ik besef hoe zeemzoet mijn herinneringen zijn. Het verleden en het heden kent een sterk contrast. In het heden blijf ik vaak te lang stilstaan bij wat fout loopt, maar wat het verleden betreft ben ik er verdomd sterk in enkel de mooie herinneringen te bewaren.

Deze blog maakt deel uit van mijn reis op weg naar minimalisme. Ik laat me inspireren door de minimalisten Joshua Fields Millburn en Ryan Nicodemus. De bedoeling is dat je jezelf aan de hand van een fictieve verhuis omtovert tot een minimalist. Niet alle stappen zijn eenvoudig, maar andere stappen zijn volgens mij voor iedereen doenbaar. Het vraagt wat tijd, aandacht en motivatie. Daar waar zij spreken van 21 dagen, spreek ik liever van 21 stappen. Wil je meer lezen, neem dan een kijkje op mijn verzamelpagina 'Minimalisme', de 21 stappen heb ik in het kort beschreven onder de titel '21 dagen op reis'.

11 opmerkingen:

  1. Heerlijk duiken in het verleden, leven herleven, treuren, blij zijn, emotie...
    Toen we 25 jaar getrouwd waren, haalden we de doos boven met alle souvenirs van ons huwelijksfeest... En dan kijk je naar al die mensen die ooit bij je leven hoorden, en nu verdwenen zijn...
    Je lacht bij blije herinneringen, je treurt bij de droeve.
    Het is als zwemmen in de haast eindeloze rivier van het leven... Zo'n herinneringen zijn altijd een stukje tegen de stroom in, van daar dat ze zoveel emotie-inspanningen kosten?

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik heb zo'n doos van mijn dochter haar geboorte. Zalig is het om dergelijke dozen te openen. Het leven lijkt inderdaad vaak op een eindeloze rivier. Het blijft een rivier maar de oever en de inwoners veranderen naar mate de zee nadert. Het leven vergelijken met de kringloop van water is en blijft een mooie metafoor.

      Verwijderen
  2. Goed dat je hier werk van gaat maken. Wij hebben ook wel filmpjes maar ik kan me er niet goed toezetten er iets mee te doen. Ik vind dat zo'n lastige klus.

    Huisvlijt

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik vind dat ook een moeilijke klus. Het vraagt veel van een computer en het is niet eenvoudige de juiste software te vinden. Alles staat op een dvd, dus ik moet eerst converteren, dan bewerken, dan opnieuw converteren. Dat gaat gepaard met kwaliteitsverlies. Ach, ik neem voor de zekerheid een kopie van de originele bestanden.

      Verwijderen
  3. Ik vind het ook zo opmerkelijk hoe kinderen al vanaf de dag waarop ze geboren worden hun eigen persoonlijkheid hebben.

    Het wordt vast een mooi project, zo'n compilatie met allerlei fragmenten doorheen de tijd. Heel fijn dat je al die opnames hebt!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dat is inderdaad fijn Sunny. Ik ben heel blij dat mijn vader geïnvesteerd heeft in een camera. Ik heb gekozen voor een fototoestel, zo hebben we beiden.

      Verwijderen
  4. Ik ben nu al benieuwd hoe mijn zoon er als volwassene zal uitzien, want inderdaad je blijft toch op dat kind op de foto's lijken.
    Soms word ik ook melancholisch als ik bedenk dat de foto's en filmpjes van nu ooit verre, maar mooie, herinneringen zullen zijn. Maar dan besluit ik er extra van te genieten dat we nog in het nu zijn.

    Ik heb je trouwens voor de Liebster Award genomineerd, je tweede al, niet? :-)
    Ik hoop dat je de tijd kan vinden om eens naar de vragen te komen kijken en ze te beantwoorden! ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik ben daar ook enorm nieuwsgierig naar Ann. Niet alleen wat het uiterlijk betreft, maar ook haar karakter en welk pad ze zal bewandelen. Allemaal best spannend.
      Filmpjes laten me toch net nog even harder genieten van het verleden dan foto's. Ik vind dat wel speciaal.

      Derde keer, dus ik zal hem zeker doen, maar het zal nog even duren. Ik heb er ook nog eentje van Karine dat ik nog moet invullen. De afgelopen twee weken wat minder tijd gehad om te schrijven. Alvast bedankt. Altijd leuk om te krijgen.

      Groetjes

      Verwijderen
  5. Het is al even geleden dat je iets postte en ik ben reuze benieuwd hoe het met je hondje gaat. Je hebt het toch al hé?

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hey

      Ja, wat last van migraïne, dus weinig aan het schrijven. Ik heb besloten een site apart te houden voor onze puppy. Als je wil kan je een kijkje gaan nemen.

      http://olaf-shih-tzu.blogspot.be

      Groetjes

      Verwijderen
  6. Veel beterschap!
    Ik ben net even gaan kijken op je website. Olafje is gewoon té schattig!

    BeantwoordenVerwijderen