zaterdag 14 november 2015

Pray for Paris



"Smeerlappen!", klinkt het in mijn hoofd.
Mijn duistere ik is boos.
Treurend kijk ik weg.
Mijn hartje huilt.
Wat kunnen we doen?
Onmacht, stilte, verslagen,...
Zijn we plots allen een schietschijf?
Ik staar naar de hemel.
Een blauw, wit, rood licht.

4 opmerkingen:

  1. Geef niet toe aan haat- en wraakgevoelens... Dat lost niets op, zet alleen de nu al eindeloze rij misdaden verder.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dat doe ik Antoon. Ik moet zeggen dat ik vandaag even uit mijn schoenen geslagen was. Het besef dat ik zelf geholpen heb in het vluchtelingenkamp en nu moet beseffen dat ook daar terroristen tussen zitten was even hard. Het is me vandaag door collega's eens goed ingesmeerd. Impulsief reageerde ik, één slechte op 1000 goede kan mijn hart niet verstenen. Toch besef ik dat ik deze week niet zou durven helpen.

      Verwijderen
  2. Goh, het nieuws was me volledig ontgaan eerst, gek he. Maar ergens leef ik toch graag onder mijn steen want ik heb het gevoel dat de mensen zich weer bang aan het maken zijn. De kans is groter dat ik morgen in een verkeersongeval sterf dan door een aanslag.
    Ik ben ook eerder boos dan bang, om het geweld.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hey Ann, ergens blij voor jou. Ik werk in Brussel, kijk uit het raam naar Molenbeek, ik kan er niet om heen. Je zag minder volk buiten en je voelde de onrust. Op de trein hoorde ik meerdere mensen zeggen dat ze onder de middag niet naar buiten durfde, een bommelding en een speurtocht naar één van de daders, het maakte toch net iets te veel los.

      Verwijderen