Een slaaf van het noodzakelijke

Vogelkooi aan het raam

Sommige dingen zijn in sommige kringen, de meest hulpeloze en ziekelijke, werkelijk noodzakelijk voor het leven, terwijl ze in andere alleen maar luxe zijn, en in weer andere totaal onbekend. - Walden, Henry David Thoreau, p14


Welke dingen zijn werkelijk noodzakelijk?

Toen ik bovenstaande alinea las in het boek ‘Walden’ van Henry David Thoreau, dwaalden mijn gedachten af. Wat vind ik noodzakelijk? Het bleef vrij lang stil. Ik weet eigenlijk niet of ik bepaalde ‘dingen’ noodzakelijk vind. Ik streef levenslust na en besef dat een vereenvoudiging van mijn leven me daarbij helpt. Van nature gaat een mens instinctief op zoek naar bepaalde zaken. Wat we zoeken hangt af van onze leefwereld.

Mijn leefwereld is onze maatschappij, België, Vlaanderen. We hebben heel wat wetten en onuitgesproken leefregels. We hebben heel wat tekortkomingen en genieten van heel wat realisaties. De welvaart in ons land is voor de ene een welkom geschenk, voor de andere een last. Los daarvan, wat vind ik dan belangrijk binnen mijn leefwereld? Welke dingen vind ik noodzakelijk?

Een huis om in te wonen. Dat hoeft voor mij niet ‘mijn’ huis te zijn, maar ik vind het wel belangrijk om een ‘veilige’ thuis te hebben. Een plek die ons beschermt tegen de grillen van de natuur en de wezens die er in leven.

Een rustige kamer, die ik kan bestempelen als mijn stekje, met daarin een bed en wat plaats om mijn persoonlijke spullen op te bergen. Een goede nachtrust, in een propere kamer gevuld met mijn energie, is heel bevorderlijk voor mijn humeur.

Een plaats om mijn eten en drinken klaar te maken en te bewaren. De keuken is één van de kleinste plekken in ons huis maar oh zo vaak gebruikt. Het is de plaats waar we lief en leed met elkaar delen, de plaats waar we elkaar verwennen met lekkernijen. Iedere bezoekers is welkom aan onze tafel en hoe meer zielen, hoe langer we aan tafel blijven hangen.

Toegang tot medische verzorging staat ook vrij hoog op mijn lijstje. In dit leven ben ik er gelukkig al goed van gespaard geweest, maar de weinige keren dat iemand in onze gezin ernstig ziek was kan ik mij nog goed herinneren. Op zo’n ogenblik staat de wereld even stil en kun je alleen maar denken aan het herstel van jouw geliefden.

Al heb ik nog steeds het gevoel dat ik mijn job goed kan omwille van collega’s die mij het vak geleerd hebben, onderwijs vind ik ook belangrijk. Binnen onze maatschappij is onderwijs heel belangrijk. Het heeft er voor gezorgd dat kinderarbeid is verbannen. Het zorgt er voor dat mensen de mogelijkheid krijgen een job te zoeken die nauw aansluit bij hun prioriteiten.

Ik merk dat ik reeds vijf punten heb opgesomd en dat ik eigenlijk nog wel een tijdje zou kunnen verder gaan, van heel algemeen, tot heel gedetailleerd. Thoreau maakt in zijn boek duidelijk dat we, met al onze noden, onszelf omvormen tot slaven. Is dat zo?

Zijn we slaven van onze noden

Een slaaf is misschien een foute woordkeuze, het is immers heel negatief geladen. Om iets onder de aandacht te brengen heb je soms extreme uitspraken nodig. Net als Thoreau heb ik af en toe het gevoel slaaf te zijn van mijn eigen leven. Zelf gebruik ik dan liever de uitspraak dat ik geleefd wordt of dat ik op automatische piloot sta.

Wanneer ik ga kamperen dan heb ik nooit het gevoel op automatische piloot te staan, zelfs niet wanneer ik vervelende taakjes moet uitvoeren. Het opbouwen van een kamp is dan geen loodzwaar werk, maar noodzakelijk om een aangename slaap- en leefruimte uit te bouwen voor mijn gezin.

Ik vraag me af of nomaden last hebben van de sleur van slavernij wanneer ze hun kampen opzetten en afbreken. Bereiken ze ooit het punt dat ze er geen zin meer in hebben? Ik vermoed van wel, anders zouden de nederzettingen van vandaag er nooit zijn geweest.

Ik heb mezelf lang als werkmier bekeken. Ik vond me niet intelligent genoeg, maar zoals mijn ouders vaak zeiden: “Ik heb een goed paar handen en ik ben niet bang om ze vuil te maken.” Ik hou er van om problemen op te lossen en vaak zie ik de problemen al aankomen nog voor anderen iets opmerken. Ik ben niet bang van zware taken om een bepaald doel te bereiken. De afgelopen jaren merk ik echter dat ik na een aantal maanden, routinetaken toch wel beu ben. Ik haal er dan geen voldoening meer uit.

Tegen mijn dochter zeg ik vaak: “Ik betaal geen twee keer voor hetzelfde.”. Er zit heel veel waarheid in die uitspraak. Ik ga voor duurzaam omdat ik mijn cirkel groter wil dan wat de economie voorschrijft. Mijn avontuurlijke kant zorgt er voor dat ik wil bewegen, ik wil vooruit in het leven. Maar als ik telkens weer een stap terug moet zetten om te herbeginnen aan iets wat ik eigenlijk niet nodig heb, dan verdwijnt mijn levenslust. Dat is dan ook de voornaamste reden waarom ik minimaliseer.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen