De schaamte van een betalingsbewijs vragen

Ik had een plan en dit keer ging het lukken. Ik zou me bewust worden van mijn dagelijkse uitgaven met kleingeld door mijn betalingsbewijzen te bewaren. Het was perfect, niet alleen zou ik de stapel bewijsjes zien groeien, ik zou het boekhoudkundig gedoe kunnen uitstellen naar vrije momenten.

Groot was mijn verbazing toen ik moest merken dat er een drempel was. Ik schaamde me bijna wanneer ik naar mijn ticketje vroeg. Niet alleen schaamde ik me, er waren zelfs plaatsen waar ik helemaal niet naar mijn kasticket durfde vragen. Bovendien had ik het gevoel dat ik als een gierigaard door het leven ging, iedere euro werd gewikt en gewogen.

Een betalingsbewijs krijgen is toch normaal?

Mag ik mijn ticketje alsjeblieft?, vroeg ik aan de heer tegenover me. Een ticketje? Wilt u een ticketje?, vroeg hij me compleet verbaasd. Hij moest zich een baan maken doorheen wel twintig papiertjes om dat van mij te vinden. Afwachtend keek hem aan. Ik was in een Carrefour en had niet verwacht dat ik zo iets uitzonderlijk vroeg. De wirwar van blaadjes die nog verbonden waren aan elkaar bewezen me echter het tegendeel.

Waarom wil niemand een bewijsje? Ben ik nu die moeilijke klant? Wat moet die nou niet van mij denken? Een ganse resem aan vragen gingen door me heen, maar op het zelfde ogenblik was ik fier. Ik had een plan en de eerste stap was gezet. Nu moest het slechts een gewoonte worden.

Mag ik mijn ticketje?, vroeg ik aan de dame in de Panos. Ze keek me verward aan. Ik had het wel gezien, er was geen kassaticket gemaakt. Verveeld met de zaak zag ik hoe ze de koffie opnieuw intikte. Was ze nu haar baas aan het bedotten of vroeg ik haar iets wat ze nog nooit had moeten doen? Boos was ik alvast, ik had een koffie gevraagd, geen Latte, dat is 40 cent verschil…

Wanneer ik andere mensen bekijk dan zie ik dat systematisch iedereen het ticketje laat liggen. Op die manier is het natuurlijk wel papierverspilling. Maar waarom doen we dat? Is het niet waardevol genoeg?

Doelstellingen veranderen handelingen

Ik herinner me tijden dat ik nauwelijks bezig was met geld. Het was voldoende dat ik mijn basisbehoeften kon betalen en de rest… Ach, mijn bankrekening liet me wel weten wanneer het op was. Ik wist hoeveel ik maandelijks moest besparen om mijn jaarlijkse kosten te betalen en mijn maandelijkse kosten gingen in het begin van de maand van de rekening.

Tijden zijn veranderd… Het stuk van de taart dat bestemd is voor kleine uitgaven moet verkleinen. Ik heb toekomstplannen en dat spaarbudget moet fors omhoog. Ik heb een dochter die later misschien naar de unief gaat en ik ben een jonge vrouw die minder wil werken. Het was hoogtijd om zakgeld niet langer meer als iets extra te bekijken, maar als een waardevol ruilmiddel voor verlof en onderwijs.

Ik las dat mensen die gericht zijn op ervaringen in plaats van materiële bezittingen veel sneller geconfronteerd worden met financiële problemen. De oorzaak zou net het onderwaarderen van geld zijn. Wanneer ik die denkwijze toepas op mezelf zou dat wel eens kunnen kloppen. Ik besloot om de slinger eens grandioos naar de ander kant te laten slingeren.

Taboes doorbreken

Toen ik pas begon te werken werd ik door mijn ouders vaak gecontroleerd. Ze wisten dat ik vrijgevig was en niet echt spaarzaam. Waar is je geld dan naartoe? Je hebt een gat in je hand!, riepen ze me meermaals toe. Ik haatte die beschamende momenten. Het gevoel niet voor mezelf te kunnen zorgen en het besef dat een gebrek aan geld veel poorten sluit. Ik leerde om te verbergen hoeveel geld ik had, geen bewijzen, geen verwijten, geen schuldgevoel.

Wanneer ik nu uit dat ik iets te duur vind dan duik ik achteraf soms in elkaar van schaamte. Het gevoel dat ik uitstraal dat ik te arm ben om iets te kopen is ondragelijk. Wanneer ik mensen raar zie kijken wanneer ik iets niet wil kopen omwille van de kostprijs hoor ik de kritiek uit het verleden. Ik schaam me dan. Veronderstel dat zij denken wat mijn ouders vroeger dachten: Ze kan haar geld niet beheren. Ze werkt maar heeft duidelijk toch te kort..

Ik wil van die gedachte af. Budgetteren heeft niks te maken met wanbeheer of gierigheid. Het heeft te maken met doelstellingen en bouwen aan de toekomst. Nu ik weet wat ik met dat geld wil aanvangen valt het schaamrood stilletjes van mijn wangen. Laat dat hoofd van me maar aannames maken, dat hart van mij maakt sprongetjes van geluk. Geld is eindelijk geen taboe meer.

4 opmerkingen:

  1. Ik ben opgevoed door eerst naar de prijs te kijken wanneer je iets koopt, dus voor mij is dat automatisme. Daarnaast ben ik zelf niet materialistisch ingesteld en vind ik het juist leuk om ergens voor te sparen, ook al kan ik het meteen kopen. Uiteraard koop ik af en toe ook 'rommel' waarvan ik achteraf denk, waarom heb ik dat gekocht, gelukkig gebeurt dat steeds minder. Prijsbewust leven is in deze tijd zeker handig en niets waarvoor je je hoort te schamen. Wel sjiek van je dat je zelf jouw uitgeefgedrag hebt aangepast en nu meer doelbewust je geld uitgeeft.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Fijn dat je zo opgevoed bent. Zelf heb ik meegekregen dat er op eten en drinken niet bespaard wordt en de rest is betaalbaar of niet. Echt de waarde inschatten van iets, daar ben ik me nooit bewust van geweest. Ik probeer dat sparen ook mee te geven aan mijn dochter en ik merk dat dit als effect heeft dat ze minder geld uitgeeft.
      Bedankt voor jouw reactie.

      Verwijderen
  2. Ik vraag eigenlijk nooit een bon, want ik pin alles. En dan kijk ik een paar keer per week op internetbankieren en weet ik ook waar het geld heen is gegaan :) Maar ik hoor van veel mensen dat ze een bonnetje toch wel handig vinden...

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hey Daantje,
      voor kleine uitgaven gebruik ik nooit mijn bankkaart. Onder een bepaald bedrag, vaak 15 euro, aanvaarden de meeste winkels in België dat niet. We hadden vroeger een protonkaart voor kleine uitgaven, maar dat werd onvoldoende gebruikt en is terug afgeschaft. Ticketjes is dus de enige manier om mijn kleine uitgaven bij te houden.
      Groetjes

      Verwijderen