Mama ik ben te dik!

Wat doe je wanneer je weet dat een kind gepest wordt? Wat doe je wanneer je weet dat andere kinderen niet meer durven spelen met diegene die gepest wordt?

Toen ik afgelopen week mijn dochter haar maten opnam trok ze een triest gezicht. “Wat scheelt er?”, vroeg ik haar wat verbaasd. “Ik ben te dik en dat is niet leuk.”, zei ze terwijl ze van me wegliep. Ik schrok niet zozeer van haar uitspraak maar wel van de mate waarin haar gevoelens enorm omsloegen.

Ik vroeg haar om samen met mij even te bekijken of ze nu werkelijk te dik was. In google ging ik op zoek naar een tool om de BMI voor kinderen te berekenen. Ze bleek het juiste gewicht te hebben, net mooi in het midden van de aanbevolen BMI. “Ja, maar, die jongen is even groot en weegt 7 kilo minder dan mij!”, riep ze vol ongeloof. Ik deed de berekening opnieuw met 7 kilo minder. “Dan zit die jongen onder zijn BMI en is hij eigenlijk te mager. Te dik is niet goed voor jouw gezondheid, te mager ook niet.”, probeerde ik al sussend.

“Mama, mijn vriendin wordt gepest omdat ze te dik is. Als ik bij haar loop, dan pesten ze mij ook. Dan lachen ze me ook uit omdat ik te dik ben. Niemand durft nog met haar spelen.”, ze keek me afwachtend aan. “Meisje, er zullen altijd pesters zijn. Ga je de pesters geloven of ga je geloven wat je hier zwart op wit zag. We hebben het berekend, je bent niet te dik.”, zei ik aarzelend.

Wat heeft een kind aan die uitleg. Wat moet ik nou doen? Vraag ik op school een gesprek aan? Het schooljaar zit er bijna op. De pesters zijn laatstejaars, daar zijn ze volgend jaar vanaf. Er zijn nog maar net anti-pestcampagnes geweest en die hebben blijkbaar geen veranderingen gebracht in de gedachten van de pesters. Die mentaliteitsverandering kan volgens mij enkel door ouders meegegeven worden.

Toen ik haar deze ochtend afzette aan de schoolpoort zag ik hoe ze recht op haar vriendinnetje afliep. Als twee zusjes liepen ze de speelplaats op, klaar voor een nieuwe dag. Ik was fier op haar, ze laat zich niet afschrikken door pesters. Zolang ze met haar gewetenskwesties bij mama durft aankloppen is er hoop.

6 opmerkingen:

  1. Ik werk als therapeute met jongeren en het is jammer genoeg een realiteit, pesten. Ik denk dat je als mama er alleen voor kunt zorgen dat je kinderen bij jou terecht kunnen en over zo'n dingen kunnen praten. En hen ondersteunen om sterk genoeg te staan om hun eigen gevoel te volgen.
    Bovendien zijn jongeren die pesten meestal zelf erg ongelukkige kinderen met een laag zelfvertrouwen, problemen thuis of op school (met studeren bijv.). Misschien kan het je dochter ook helpen om pesters beter te begrijpen?
    Ik ben maar mee aan het denken :-)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hey Ann,

      dat heb ik gedaan toen ze een tweetal jaar geleden zelf gepest werd. Ze heeft toen hard op haar tanden mogen bijten want het heeft een gans schooljaar geduurd. Het feit dat ze die fase overleefd heeft maakt haar sterk, maar ze herinnerd zich de eenzaamheid nog goed. Nu voelt het anders aan, ze is in een fase gekomen dat ze het beu is het onderspit te moeten delven omdat anderen nu eenmaal die 'arme pesters' zijn, dus ze wil hen niet meer begrijpen, maar dat maakt het pad niet gemakkelijker.
      Ik ben al blij dat de pesters nu in een andere klas zitten, dat maakt dat ze als vriendinnen wel sterker naar elkaar toegroeien.

      Groetjes

      Verwijderen
  2. Dat lijkt mij inderdaad een heel moeilijke situatie, vooral als moeder. Goede raad kan ik je niet geven, maar je mag terecht trots zijn op jouw dochter dat ze ondanks de pesters toch met haar vriendinnetje blijft omgaan. Zo sjiek van haar!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dat was ik ook Myriam. Het gaf me ergens het gevoel van "Zie, mijn kleine meid, die redt het wel in deze wereld.", want dat is wat je volgens mij nodig hebt, het lef om tegen de stroming in te gaan, hoe moeilijk ook.

      Verwijderen
  3. Het is me aan andere blogberichten van jou ook al opgevallen, jij lijkt mij zo'n lieve moeder.

    Pesten is inderdaad een moeilijk probleem om mee om te gaan. Als kind ben ik jarenlang gepest geweest. Toen mijn dochter naar de middelbare school ging, dreigde het haar ook te overkomen. Vanaf dat ik de allereerste signalen daarvan opving, ben ik dat onmiddellijk gaan bespreken met haar klassenmentor. Die heeft het in het team besproken op school en gezamenlijk hebben ze erop gelet dat ze dit 'als team', dus (want dat is héél belangrijk) meteen de kop hebben ingedrukt. Mijn dochter heeft wel een gelukkige tijd gehad op school.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dag Sunny,

      Bedankt voor het complimentje, ik doe mijn best, maar dat is niet zo moeilijk wanneer je dol bent op kinderen.
      Die gesprekken zijn voor mezelf altijd een grote stap. Ik vraag me dan af of ik dan de overbezorgde mama ben of niet. Bij sommige kinderen lijkt dat te lukken, bij andere niet. Ik vraag me dan af of het aan het onderwerp ligt of aan de manier waarop ouders naar de school toestappen. Op mijn dochter haar school is er dit jaar een super lieve dame die de jongerenbegeleiding op zich heeft genomen. Nu stap ik veel sneller naar school en het is altijd al in ons voordeel uitgedraaid.

      Groetjes

      Verwijderen