Kamerverhuis: Mezelf overschat

Kinderkamer

Het verven van de kamer werd een deel van het plan. Een frisse nieuwe start, daar hoort een nieuw kleurtje bij.

Jaren geleden vroeg dochterlief of we haar kamer in het roos konden verven. Ik was wat bang dat roos een tijdelijke grill ging zijn, dus ik ging akkoord mits een tegenprestatie. Wanneer je alleen boven speelt zullen we jouw kamer herinrichten. Die tijd was aangebroken dus mama moest haar belofte waarmaken.

Ik had mezelf voorgenomen de werken te verdelen over twee weekenden. Haar kamer eerst en vervolgens mijn kamer. Op die manier had ik telkens een kamer om alle spullen in op te bergen. Het leek ideaal, telkens twee dagen om alles af te werken.

Vrijdagavond reden we na school naar de verfwinkel en met veel enthousiasme brachten we alles naar boven. Tegen de tijd dat ik alle meubels had verschoven en alle randjes had afgeplakt was ik reeds doodop. Het was enorm warm op de kamer en mijn lichaam verlangde eerder naar een zeteltje in de schaduw met een fris drankje in de hand.

Dochterlief had nog nooit geverfd en tot mijn grote verbazing ging het enorm goed. Kijk eens mama, doe ik het goed?, vroeg ze constant. Bij iedere bevestiging groeide haar enthousiasme. Ik was fier op mijn meisje. Het feit dat ze zelf kon meehelpen om haar kamer te verven zou er uiteindelijk voor zorgen dat ze deze ruimte nog meer zou opeisen als haar veilig plekje.

Toen de buurkinderen langs kwamen om hun speelvriendinnetje op te pikken liep het helemaal uit de hand. De ene spat verf na de andere kwam terecht waar hij niet hoorde te gaan. Meisje, als je zo graag wil spelen, ga dan. Als ik constant moet stoppen om jouw vlekken op te kuisen geraakt deze kamer dit weekend niet af.. Twee minuten later was mama alleen aan het verven.

Zaterdagnamiddag was ik klaar met haar kamer. Ondanks dat ik blij was met het resultaat was ik doodop en de rommel op mijn eigen kamer dreef me de muren op. Ik zag het niet zitten om dit een weekend later nog eens te herhalen en besloot mijn plan te veranderen. Ik wou alles afkrijgen op één weekend. Mijn kamer is kleiner dan die van haar dus het moest lukken.

Toen ik een paar uur later alles had verschoven en afgeplakt begon ik stilletjes aan te beseffen dan het een lange dag ging worden. In de tuin lagen de binnendeur en de legplanken klaar en daarna moest ik mijn kamer nog schilderen. Mijn ouders verklaarden me gek. Ik zie het allemaal nog zitten. Ik heb er geen zin meer in om dit volgend weekend te herhalen, alleen weet ik niet of ik het ga halen., zei ik met een diepe zucht. Mijn ouders boden aan om de deuren en de legplanken te schilderen. Dankbaar nam ik hun hulp aan en ging verder met de muren.

Op zondagmiddag kwam de grote ontgoocheling. Mijn kamer verliep heel wat moeizamer. De verf drong niet goed in en liet sporen na. Ik moest een derde laag aanbrengen. De gedachte dat ik de ganse week in een onafgewerkte kamer moest slapen ontmoedigde mij. Mijn vader kon de ontgoocheling van mijn gezicht lezen en bood aan zelf de derde laag te doen op maandag.

Het project loslaten was eigenlijk best een baalmoment. Zo hard gewerkt en ik slaagde er niet in te genieten van datgene wat ik had bereikt. Ik had het niet afgewerkt en kon enkel ontgoocheling ervaren. Ik moest de knop flink omdraaien, met als gevolg dat ik alle interesse verloor. Dit was een stevige les voor me. Wanneer ik teveel hooi op mijn vork neem ga ik overslag en dat laat zijn sporen na.

Op dinsdag was mijn vader nog steeds bezig met verven. De legplanken kregen een laatste laag. Mijn moeder begon spontaan boven te kuisen. Ik keek toe en was verbaasd. Ze hoefden dit niet te doen, maar deden het toch. Op donderdag gaf mijn vader ook de ramen een nieuwe laag. Ik gaf mezelf een schop tegen mijn kont en besloot te genieten van de resultaten die hij boekte. Ook dat was een les, hulp aanvaarden en genieten van de resultaten van anderen.

Een weekend later konden we de kamer inrichten. Een zalig moment was dat. Inrichten geeft mij het gevoel dat een ruimte deel wordt van mezelf. Schikken en herschikken tot ik gevoel heb dat het juist is. Meteen ontstond het verlangen om mijn barkruk en bed ook een nieuw laagje vernis te geven. Ik weet hoeveel tijd er kruipt in opschuren… Dus dat verlangen schoof ik even op de lange baan. Nu was het tijd om te genieten.

Orange slaapkamer

De volgende stap in het plan is de zoektocht naar een kledingkast en een kapstok voor aan de muur. Ik hoop dat ik mijn zin snel vind. Eik of beuk en liefst hout dat ik kan verven.

Deze blog maakt deel uit van mijn reis op weg naar minimalisme. Ik laat me inspireren door de minimalisten Joshua Fields Millburn en Ryan Nicodemus. De bedoeling is dat je jezelf aan de hand van een fictieve verhuis omtovert tot een minimalist. Niet alle stappen zijn eenvoudig, maar andere stappen zijn volgens mij voor iedereen doenbaar. Het vraagt wat tijd, aandacht en motivatie. Daar waar zij spreken van 21 dagen, spreek ik liever van 21 stappen. In stap 4 vragen ze je om na te denken over het essentiële. Wil je meer lezen, neem dan een kijkje op mijn verzamelpagina 'Minimalisme', de 21 stappen heb ik in het kort beschreven onder de titel '21 dagen op reis'.

8 opmerkingen:

  1. Aargh... dat klinkt als een heftig weekend zeg. Wat heerlijk dat je hulp kreeg!

    Huisvlijt

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Inderdaad Nicole, zonder die hulp was het niet gelukt.

      Verwijderen
  2. Als ik dit lees, dank denk ik: Zo gaat dat bij mij nou ook altijd. Maar ik ben dan ook iemand die altijd verkeerd inschat hoe lang dingen duren. Dus intussen maak ik me er niet meer zo heel druk om dat alles altijd langer duurt dan ik had ingeschat. Vooral met opknappen en inrichten is dat het geval, weet ik inmiddels. Dan maar eventjes een poosje de rotzooi voor lief nemen. Uiteindelijk komt het wel af, maar wanneer...?

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Vervelend toch, ik moet echt leren van mij aan mijn oorspronkelijke plan te houden. Een paar dagen verlof was misschien beter geweest. Dan had ik het wel kunnen afwerken.
      Ach, het is achter de rug, dat is het belangrijkste. De zoektocht naar een kledingkast stel ik nog even uit. Het is veel te mooi weer om te gaan shoppen.

      Verwijderen
  3. Mooi! Die kamer zou mijn dochter ook willen! En dan nog die paarden, moest ze dat zien...! Enne, is dat nu die kleur die je kamer donkerder maakt? Op foto lijkt het wel mee te vallen, vind ik. Heel geslaagd. :)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Is jouw dochter ook fan van paarden?! Mooie hobby he.

      Verwijderen
  4. Ik neem mezelf ook altijd voor om in het weekend dit en dat op te ruimen of te doen. Bijna nooit krijg ik dat allemaal voor elkaar, maar dat vind ik meestal niet zo erg. Dan pas ik mijn planning aan. Soms kan ik echter ook overdrijven bv. deze week was ik al moe, maar in plaats van te gaan slapen, moest en zou ik mijn boek uit lezen. :) Achteraf denk ik dan dikwijls, waarom? :D We leggen onszelf soms toch wat te veel op hé en achteraf klinkt het altijd zo onzinnig.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Erg he. Eens ik die stappen doorlopen heb hoop ik dat ik opnieuw een leeg lijstje heb. Alles mag, niks moet. Soms merk ik dat ik gewoon te weinig aandacht heb voor wat ik heb gedaan, altijd weer die focus op wat ik nog wou doen. Brrr, inderdaad, we leggen onszelf vaak te veel op.

      Verwijderen