Durf ik het aan?

Sprong - Bron: Pixabay - User: Foundry

Weten wat je wilt is niet altijd eenvoudig.

In het verhaal van Joshua Fields Millburn en Ryan Nicodemus lijkt het zo eenvoudig. Ze plaatsen het als eerste stap en stellen het als een taak die je op een dag kan afwerken. Voor mezelf ging er wel wat meer tijd over.

Er is zoveel ruis om ons heen, zoveel paden, zoveel spiegels. Jarenlang had ik het gevoel dat ik overal wel een korreltje van meepikte en dat dit oké was. Doelen op lange termijn had ik niet echt, ik vertrok eerder vanuit datgene wat me werd aangeboden. Het leek een mooie filosofie. Het leven biedt jou mogelijkheden en je hoeft er slechts datgene uit te kiezen wat jou aanspreekt.

Tot ik iets te lang in de schoenen van iemand anders had gelopen. Ik reed in de wagen van iemand anders, de horizon achterna. Ik had niet door dat ik al mijn pitstops aan het voorbijrazen was. Ik had niet door dat ik niet langer verbonden was met mijn kern en negeerde alle signalen die me werden gegeven.

De ene na de andere droom maakte me duidelijk dat ik niet langer aan het stuur zat. Ik reed recht op een afgrond af of zweefde door de lucht in bubbels die klaar waren om te springen. Ik werd gedragen, ik werd geleid maar niet naar de juiste richting.

Het duurde vele maanden voor ik me kon losmaken van alle projecties en alle verlangens van anderen. Leren luisteren naar je eigen stem is niet eenvoudig wanneer je lange tijd meeging in de stroom van anderen. Toen ik te moe werd om nog tegen de stroom in te zwemmen liet ik alles los en kwam ik uiteindelijk in mijn eigen stroom terecht.

De afgelopen maanden voel ik me aan getrokken tot het citaat “Don't dream of it, work for it!”. Bepalen waar ik wil voor werken werd een doel op zich. Meer vrije tijd, een sterk en gezond lichaam, eenvoudig en ecologisch leven en de sporen uitwissen die ik niet meer wil, dit zijn de doelen waarvoor ik wil werken.

Ik ga de actie niet veranderen naar 'ik moet', wel 'ik wil'. Ergens blijf ik bij mijn houding dat alles kan en niks moet. Het leven heeft me geleerd dat niks definitief is. Alles kan in een flits verdwijnen. In werkelijkheid bezitten we niks, we mogen er slechts even van genieten.

Deze blog maakt deel uit van mijn reis op weg naar minimalisme. Ik laat me inspireren door de minimalisten Joshua Fields Millburn en Ryan Nicodemus. De bedoeling is dat je jezelf aan de hand van een fictieve verhuis omtovert tot een minimalist. Niet alle stappen zijn eenvoudig, maar andere stappen zijn volgens mij voor iedereen doenbaar. Het vraagt wat tijd, aandacht en motivatie. Daar waar zij spreken van 21 dagen, spreek ik liever van 21 stappen. In de eerste stap wordt gevraagd om na te denken over de vraag 'Wil je veranderen?' en 'Wat wil je veranderen'. Wil je meer lezen, neem dan een kijkje op mijn verzamelpagina 'Minimalisme', de 21 stappen heb ik in het kort beschreven onder de titel '21 dagen op reis'.

4 opmerkingen:

  1. Wat heb je dat prachtig geschreven. Ik ben helemaal akkoord met het citaat "Don't dream of it, work for it". Zelf moet, of neen wil, ik ook tijd nemen om te achterhalen wat ik wil doen en bereiken in mijn leven. Graag wil ik een meer uitdagende, creatieve job. Ik doe mijn werk wel graag (administratie in een vzw), maar er is weinig uitdaging of doorgroeimogelijkheden. Nu zie ik juist dat men in september een nieuwe opleiding heeft toegevoegd waar ik dit jaar avondlessen koken heb gevolgd, nl. Illustrator. Stap 1 is gemaakt. :)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Oh Illustrator is echt leuk en creatief als jij bent ga je dat volgens mij super doen.
      Die zoektocht is nogal wat he, soms denk ik dat je twee levens nodig hebt om het plaatje te zien.
      Ik hoop dat, nu je de intentie geplaatst hebt, het stappenplan zich mooi opvolgt. Op naar vernieuwing :)

      Verwijderen
  2. Ik vind dit super interessant. Ik worstel elke dag voortdurend met wat ik wil en of ik het ook zou doen of kunnen.
    De blog over je auto vind ik ook interessant. Na mijn ongelukje in Parijs wilde ik niet meer autorijden en de auto wegdoen (voor de zoveelste keer).
    Het is iets wat ik graag zou willen en heb ik toch echt één nodig zou ik er één willen huren, maar ik kan het nog niet.
    Ooit heb ik een paar weken zonder auto 'gedaan', maar uiteindelijk was het zo een gedoe om bijvoorbeeld in Nederland te geraken dat we er toch weer één kochten.
    Nu wil de man (die heel erg PRO auto is ) zelfs een grotere auto kopen, maar ik wil dit niet.
    Ik ben zelf ook op weg naar minder MAAR het momenteel is het vakantie en ik koop nu wel eigenlijk bijna niets meer.
    Het wegdoen van overbodige spullen is nu even stil gevallen.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik merk ook dat het stukje 'organiseren' en 'ontrommelen' het gemakkelijkste gedeelte is binnen minimalisme. Die eerste twee stappen van Joshua en Ryan, daar blijf ik over vallen. Ik snap dus nog steeds niet hoe die twee daar zo los konden over gaan. Wanneer ik hun eigen blogjes bekijk blijven ze wel heel algemeen in het uitschrijven van hun plannen. Naar het einde toe merk ik dat ook zij het oké vinden om niks te verlangen en bijgevolg ook niks te plannen.

      Wat dat ongeluk met de auto betreft kan ik je compleet volgen. Ik heb daar gelijkaardige ervaringen. Ik blijf er bij, voor mezelf zou ik kunnen, maar de activiteiten van mijn dochter en moeder liggen ver weg van ene vorm van openbaar vervoer. Zij zijn uiteindelijk de enige reden waarom ik die wagen nog heb. Ik zou best een wagen kunnen delen met mijn vader, met net als jouw man is hij enorm pro-auto.

      Bedankt om mee te lezen en reageren.

      Groetjes

      Verwijderen