Vrede behouden bij conflict

Soldaat

De afgelopen dagen heb ik me lopen afvragen of ik werkelijk kan zeggen dat ‘vrede’ een belangrijke waarde voor me is.

Een waarde is volgens mij pas waardevol wanneer we de normen toepassen in ons dagelijks leven. De huidige gebeurtenissen in onze maatschappij maakten me duidelijk dat iedere waarde een dualiteit in zich heeft. Wat vrede betreft spreken we van positieve vrede en negatieve vrede. Mijn gemoed heeft me laten beseffen dat ik in tijden van angst en onzekerheid kies voor negatieve vrede.

Sedert vorige week zie ik op weg naar mijn werk heel wat soldaten lopen. Dat beeld schenkt me rust. Maar besef ik eigenlijk wat dat inhoud? Ik hoor mezelf regelmatig denken: “Hopelijk hebben ze die kerel snel. Hopelijk wordt hij direct afgeschoten.”. Stevig staaltje van negatieve vrede he!? Plots ben ik blij dat de politie en de soldaten het recht hebben om te schieten.

Zolang ik geen schietschijf ben, zolang ik niet in een wereld vol dreiging ronddwaal ga ik vrede prediken. Bij het minste gevaar loop ik over naar de andere zijde. Zwak van me? Mag ik me verbergen achter het feit dat mijn levensdrang te groot is om de andere kaak aan te bieden? Puur instinctief ben ik vechter en een vluchter. Dat zorgt voor een wervelstorm in mijn hart en geest.

Ik leer mijn kind wat mij geleerd is: respect voor anderen, sorry leren zeggen, verantwoordelijk zijn voor eigen daden, geen oude koeien uit de gracht halen, delen met elkaar, samenwerken, eerlijk zijn (vooral tegenover zichzelf), luisteren naar wat haar hartje zegt, niet hebberig zijn,… Dat zijn allemaal mooie normen om de vrede te bewaren.

Wat doe je echter wanneer je tegenover iemand staat die tegen geweldloze communicatie is? Wat doe je wanneer iemand niet wil praten, slechts wil moorden? Wat moet ik mezelf en mijn dochter de komende maanden leren? Niet bang zijn? Ik ken er enkele die zullen steigeren, maar: “Niet bang zijn voor de dood is slechts een illusie om angst voor de dood te verdringen.” Geloven in de goede afloop? Hoe leg ik dan uit waarom die anderen geen geluk hadden?

Ja, ik vind vrede een belangrijke waarde… maar het uitroeien van conflict ook. Hopelijk zal God het me vergeven.

7 opmerkingen:

  1. Je andere wang aanbieden is hier geen optie... daar hoef je je niet schuldig over te voelen.
    Ik ben vooral bezorgd dat sommige mensen nu de verkeerde mensen ten onrechte gaan viseren en dat onze maatschappij nog meer verdeeld raakt. We moeten juist één front vormen tegen deze verachtelijke ideologie.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Misschien, wanneer ik die mensen op tv zag was mijn eerste reactie vooral dat je het niet op hun gezicht kan zien. Zwart van haar, donkere ogen, bruine huid, ... Dat hebben Zuiderse Europese mensen ook. Wat de religie betreft, ik heb teveel moslimvrienden om moslims anders te gaan bekijken.
      De angst zit hem bij mij vooral in het feit dat het iedereen kan zijn, het niet te lezen op iemand zijn gezicht.

      Verwijderen
  2. Ik heb "makkelijk" praten, hier op den boerenbuiten... Als ik de beelden van de stad zie, met al die flikken en militairen, dan is dat voor mij de dreiging. Het is niet meer het land van vrede, het is het beeld van wapens en soldaten. Ik heb niet echt moslim-vrienden, maar ik heb er zeker geen vijanden. Ik ga naar een Marokkaanse winkel om fruit, en babbel er vrij uit, ook over de Koran. Ik heb er nog nooit een mens ontmoet die onvriendelijk was. Als ik er dingen zie die ik niet ken, vraag ik uitleg aan de mensen, en steeds heb ik een vriendelijk en uitgebreid antwoord gekregen.
    Voor mij komt het extremisme niet voort uit die godsdienst, maar zijn er die deze godsdienst misbruiken (we hebben dat ook met de Kristelijke leer zien gebeuren !), allemaal omwille van de macht. Wij moeten de jonge mensen van vreemde origine alle kansen geven op onderwijs, met wat meer inspanningen dan voor onze eigen mensen, want ze vertrekken van een andere thuis-taal. We mogen ze niet discrimineren op uiterlijk, naam of religie, we moeten ze gewoon pakken zoals ieder ander... Dan roeien we extremisme uit. Niet met wapens, met ouderwetse naastenliefde.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Extremisme heb je overal, ook onder niet-gelovigen. Daarin kan ik je dus zeker volgen. Opvoeding en karakter ligt volgens mij aan de basis. De manier waarop je omgaat met verdriet en geluk. Het is belangrijk een evenwicht te vinden in het leven, teveel naar links of rechts is nooit goed. Ik ben, wat de meeste zaken betreft, enorm gematigd. Voel mijn geweten meteen oppoppen wanneer ik extreem denk of voel.

      Verwijderen
  3. Ik ben steeds meer voor de positieve vrede gegaan, naarmate ik ouder wordt. Ik denk juist 'ik hoop dat ze hem leven pakken zodat hij kan boeten voor zijn daden'. Zodat we kunnen proberen te begrijpen hoe iemand tot onmenselijke daden komt, wat de overduidelijke zaken zijn die iemand over de grens duwen, die niemand over hoort te gaan.Laat mensen maar denken dat dat angst is, of zwakheid. Als ze mij zwak vinden, dan komen ze daar nog wel achter.
    Het enige wat ik weet is dat er nog nooit een conflict is opgelost door geweld. Ergens moet iemand zeggen: en nu niet meer. Dit is de grens.
    In mijn ogen grijpen de gewelddadigen naar het wapen uit onmacht, buitengesloten zijn, zodat ze zichzelf kunnen zien als anders, zodat hun slachtoffers van hun medemenselijkheid kunnen worden ontdaan. Door ze als mens te blijven behandelen, doe je het tegenovergestelde. En volgens mij is dat de weg naar vrede.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Bedankt voor jouw reactie Daenelia. Het zijn meningen zoals die van jou die ik nu moet lezen en horen. Dat brengt rust. Ik hoop dat ik net als jij, die angst snel kan omzetten in positieve vrede.

      Verwijderen
  4. Ja, lastig is dat hè?! Daar sta je dan met je goede gedrag tegenover iemand die niet voor rede vatbaar is...

    Ik weet ook niet goed wat je dan moet doen.

    Huisvlijt

    BeantwoordenVerwijderen